درنگ

در رثای مرد نجیب دست‌فروش


از اتوبان چمران که به سمت پل‌مدیریت می‌پیچی، به چراغ قرمزی می‌رسی که معروف است به «چهارراه مسجد».اگر شانس عبور از چهارراه را نداشته باشی و به پست چراغ قرمز بخوری، احتمالن توجه ‌ات به مرد میانسالی جلب می‌شود که به دنبال مشتری برای آدامس‌هایش میان خودرو‌هاست ؛ پاهایش کوتاه و بلند است ،گرم‌کن کهنه‌ای به تن دارد و انگار از نوعی ضعف عصبی حرکتی رنج می‌برد طوری که گاهی در نظر اول به چشم آدم عامی‌ای مثل من عقب‌افتاده می‌آید.
نکند دلت برای این مرد بسوزد و پول بیشتری را بابت آدامس‌ها بدهی یا بخواهی همین طوری مبلغی تقدیم کنی....چون قبول نمی‌کند نمی‌تواند صحبت کند ولی چنان نگاه‌ات می‌کند که از کارت شرمنده می‌شوی....صدقه قبول نمی‌کند.

راننده تاکسی‌ای می‌گفت:«می‌شناسم اش ...اون بچه کنار خیابون هم پسرشه...»
پسری آن گوشه مواظب بسته‌‌های بزرگ‌تر آدامس‌ها بود.»

پ‌ن(راهنمایی):از تنبلی است یا کم حوصلگی[یا هر دلیل روان‌کاوانه‌ی دیگر] وبلاگ را دیر به دیر به روز می‌کنم .اگر دیر به دیر سر بزنین دیگه کلافه نمیشین که چرا آپدیت نشد!